अशी पाखरे येती.....

आज हे का लिहितोय? माहीत नाही .... बस लिहावसं वाटतंय.

बालपणा पासूनच अनेक लोकं आपल्या मनात घर करायला सुरुवात करतात. सुरुवातीला आपलं विश्व आई बाबांनी व्यापलेलं असतं. पुढे शेजारचा किंवा शालेतला एखादा मित्र किवा मैत्रिण अतिशय जिवलग होतो/होते. पुढे जसं प्रौढ़ होत जातो तसं बऱ्याच लोकांमध्ये वावरायला लागतो, बऱ्याच जणांशी बोलतो, ओळखी होतात, मैत्री होते......पण फारच थोड़ी लोकं मनात घर करून रहातात. ही लोकं कधी कशी मनात येउन रहातात हे स्वतःला पण कळत नाही. एखादा प्रसंग असा होतो, एखादं भांडण असं होतं की जे मनाला चुटपुट लावून जातं.....कितीही आय डोंट केयर, आय डोंट केयर म्हटलं तरी एवढ्या वेळा स्वतःच्या मनाला समजवावं लागतं ह्यातच सर्व आलं.

तो एखादा अगदी २ मिनितांसाठी ट्रेन मधे दिसलेला सुन्दर बासरी वाजवणारा आंधळा भिकारी (खरं म्हणजे भिकारी हा शब्द फारच चुकीचा आहे, पण दुसरा नाही सापडतेय) असेल किंवा पहिली ते दहावी आपल्या शेजारी एकाच बाकावर बसलेला मित्र असेल किंवा एखादा इ-मेल आयडी असेल. अशी लोकं फार वाईट असतात. सवय लावून अचानक निघून जातात. परंतू अशी लोकं आयुष्यात मिळणं हे फार मोठं भाग्य असतं. प्रत्येकवेळी तुम्ही समृद्ध होता. सुदैवाने मला देवाने खूप श्रीमंत बनवलय.

म़ी फारच senti झालोय वाटते ...... but yes dears it makes a lots of difference for me.

अशी पाखरे येती, आणिक स्मृति ठेवूनी जाती
दोन दिसांची रंगत संगत, दोन दिसांची नाती......अशी पाखरे येती........