स्वतंत्रता दिवस

वाह आज सकाळी आल्या आल्या काय न्यूज़ मिळालीये. माझी टीम चेंज झालिये. आता दुसर्या वेगळ्या टीम मधे काम करणार. सावरकरांना अंदमानाहून सुटल्यावर जेवढा आनंद झाला नसेल तेवढा मला झालाय. :) आज सगळीकडे कसा आनंदी आनंद आहे. (माझ्या वाईट परफौरमंस मुळे मला फालतू टीममधे तर टाकलं नाही ना, असला विचारपण मनाला शिवला नाहीये अजून :P)
तसं जुन्या टीम मधले लोक वाईट होते किंवा नविन टीममधले लोक चांगले असतील असं काही नाही. पण तरी काय झालं. आता सगळ्या ऑफिसमधल्या कामाला कसा नवा संदर्भ लाभणार. आता नव्या जोमाने चैटींग करता येइल, दर अर्ध्या तासाने नव्या संदर्भाने कॉफी पिता येइल. लंचच्या वेळेस गप्पा हाकायला नवे लोक मिळतील.....वाह वाह.....

ह्या अनंदा प्रित्यर्थ, आमच्या घरी आज संध्याकाळी सर्व ओळखी-अनोळखी मित्र-मैत्रीणीना ट्रीट देण्याचे आयोजिले आहे. आपणा सर्वानी लाखो-करोडोंच्या संख्येने उपस्थित राहून आम्हास कृतकृत्य करावे ही विनंती.
(आहेर आणून आमचा आनंद द्विगुणित केला तरी चालेल, आम्हास राग येणार नाही)

डुक्कर

'डुक्कर गोंडस असतं'. हे वाक्य ऐकून १०० पैकी ८५ लोकं हसतील. खरोखर डूकरांवर फार अन्याय होतो. सारखे हिडीसपिडीस करतात बिचार्याला, कोणीच भाव देत नाहीत. वास्तविक किती बिचारा प्राणी असतो. त्याचा तिटकारा वाटायचे कारण एकच, की तो नेहमी घाणेरड्या ठिकाणी लोळत पडतो. पण घाण करतो कोण? डुक्कर स्वतः येवून घाण करून त्यात लोळत पडतात का? माणुसच करतो ना घाण? म्हणजे आपण स्वतः घाण करायची आणि दुसरा तिथे आला तर तो वाईट. बिचार्याना काय हौस आहे का गटारीत जाऊन झोपायची. तुम्ही सगळ्या गटारी वरुन बंद करा, सगळे ऊकिरड़े, कचरा इकडे तिकडे सांडू न देता व्यवस्थित कच्रराकुंडीत ठेवा, मग बघा कसं शहाण्यासारखा वागतो डुक्कर.

वास्तविक डुक्कर हा कुत्र्याप्रमाणे स्वतःहून गल्ल्यांमधे मोकाट फिरणारा प्राणी नाहीये. पोसायचा भुर्दंड नको अशा स्वार्थी विचाराने खाटिक लोक बिचार्याना वाऱ्यावर सोडून देतात. मग बिचारे अनाथासारखे गल्लोगल्ली भिक्षांदेही करत फिरतात. लोकं पूर्वग्रहामुळे त्यांना भिक्षाही देत नाहीत, आणि शेवटी नाईलाजाने ते वाममार्गाकडे वळतात. कुत्र्यांचं तसं नाहीये. त्यांनी मनात आणलं तर एखाद्या चांगल्या घरमालकाला किंवा मालकिणीला पटवून त्यांच्या घरी आरामात दिवस काढू शकतात. पण नाही. मग गल्लीतल्या कुत्रिंवर लाइन कशी मारता येइल? आणि मग ते असेच रस्त्यावर रहाणं पसंत करतात. त्यांचा हा भोंदूपणा माणुस लक्षातच घेत नाही.

देवाने डूकरांना फार छान रुपडं दिलेलं नाही, पण तरी ते अंगापिंडाने कसे गुबगुबीत असतात. त्यांची छोटी छोटी पिल्लं तर अगदी मांजरीच्या पिल्लांसारखी दिसतात. स्वभावाने देखिल ते मांजर किंवा कैट जमातीतील कोणत्याही प्राण्यासारखी मानी असतात. स्वतःहून कधीच माणसांजवळ जाणार नाहीत. एवढा अन्याय होउनही अतिशय स्थितप्रज्ञ राहून सगळीकडे वावरत असतात. एखाद्या संन्याशासारखे कसलीच अपेक्षा न ठेवता प्राप्त परिस्थितीत गुजराण करत असतात. त्यांची परिस्थितीशी लढा देण्याची वृत्ति मला फार आवडते. डुक्कर हा मुळातला जंगलातला प्राणी. इतर कोणत्याही पूर्वीच्या जंगली व आता माणसाळवलेल्या प्राण्यावर एवढा अन्याय झाला असता तर तो प्राणी केव्हाच हिम्मत हारून वापस जंगलात पलून गेला असता. पण डूकरांचे तसे नाही. ते शेवटपर्यंत लढा देत रहातात. स्वच्छ जागा, घाणेरडी जागा, उकिरडा कसलीही तमा न बाळगता स्वच्छंदीपणे बागडत असतात. निर्भेळ आनंद लूटत असतात. खरोखर निरपेक्ष आनंद लुटण्याच्या वृत्तीचे त्यांना प्रतीक मानले पाहिजे. म्हणजे नेहमी आनंदी राहणार्या माणसाबद्दल आपण म्हटले पाहिजे, "बाबुकाका नेहमी डूकरासारखे आनंदी असतात". (हे वाक्य वाचून पुन्हा काही दुर्जन लोकं हसतील, असो, हसतील त्यांचे दात दिसतील).

परदेशातील डूकरांच्या परिस्थितिविषयी मला जास्त माहिती नाहीये. पण बहुतेक त्यांना थोड़े बरे दिवस बघायला मिळत असावेत. पोल्ट्री फार्ममधल्या कोंबडयाचा जसे खायला उपयोग करेपर्यंत लाड करतात, तसेच तिथे डूकरांचेपण करतात बहुतेक. आपल्या इथल्या खाटीक लोकांना ते सुद्धा जमत नाही. म्हणजे कोंबद्यांचे लाड करतात पण डूकरांना वाऱ्यावर सोडतात. हा दुटप्पीपणा का?

मला वाटलं होतं की निदान काही मुलींनातरी डुक्कर क्यूट वाटत असेल. (कारण मुलींना कुठलीही गोष्ट क्यूट वाटू शकते). एकदा आम्ही मित्र-मैत्रिणी माथेरानला गेलो होतो. तिथे बरीच माकडे होती. जवळपास सगळी माकडं अतिशय कृष, ज्यांना धरून दोन थोबाडीत माराव्या अशी होती. तर ह्या मुली त्या माकडांना पाहूनपण हाऊ क्यूट, हाऊ क्युट करत होत्या. म्हणून मग मी काही मैत्रिनींना विचारलं, तर एकीलापण डुक्कर क्यूट वाटत नव्हता. आता बोला! म्हणजे बिचारा अन्याय सहन करण्यासाठीच तयार झालाय.

म्हणून माझं समस्त मानव जातीला आवाहन आहे. कृपया ह्या गरीब प्राण्याबद्दल नव्याने, कोणताही पूर्वग्रह मनात न बाळगता विचार करा. आपणच त्यांच्यापुढे वाईट परिस्थिती निर्माण करायची आणि त्यांनाच वाईट वर्तणुकीबद्दल नावं ठेवायची हे काही बरोबर नाही. ह्या बद्दल निषेध म्हणून स्वाईन फ्लुच्या निमित्तानेतर त्यांनी आपल्याला दणका दिला नाहीना? म्हणून म्हणतो एकदा विचार कराच. त्यांच्यावरील अन्यायाची भरपाई म्हणून प्रत्येकाने घरात निदान एक तरी डुक्कर पाळायलाच हवा.

खालील कविता डूकरार्पण......

मी एक डुक्कर महान
मज नाही आवडत ही घाण

होतो सुखी मी वनात त्या
का सोडले शहरात आणून ह्या
घरात आसरा न देई कुणी
बाहेरही घाणीच घाणी

मी एक डुक्कर महान

फिरलो शहरभर सैरभैर
परी नाही सोडला हा धीर
लोळलो गटारात आनंदी
बागडलो उकिरडयावरी स्वच्छंदी

मी एक डुक्कर महान

मागणे एकच हे खाटीका
जगुद्या सुखाने शेवटच्या घटिका
केले जरी जगाने हिडीसपिडीस
शेवटपर्यंत तरी लढूच लढूच लढूच.........

( सौजन्य: डूकरांचे गौरवगीत)