प्राण्यांच जग

आत्ता ऑफिसमधे येताना, रस्त्याच्या मध्यभागी एक गाय बसलेली. समोरून एक लैंड क्रुझर आली. ती जवळ येताच हॉर्न मारायच्या आधीच ती गाय लगबगीने उठून रस्त्याच्या कडेला गेली. च्यायला नाहीतर कधी कधी काही गाई असल्या बैलोबा असतात की समोर गाड़ी उभी करून कितीही हॉर्न मारा बिलकुल हालत नाहीत...
शहरात राहणाय्रा प्राण्यांचं जग कसं असेल?
मलातरी वाटतं त्यांच्या दृष्टीने ह्या जगात आपले आप्त स्वकीय, इतर मानवेतर प्राणी, माणूस, आणि ह्या गाड्या हे सगळे एकच असतील . सीरियसली त्यांना वेगवेगळ्या प्रकारच्या गाड्या हे वेगवेगळ्या प्रकारचे प्राणी वाटत असणार. क्वॉलिस, होंडा सिटी, मारुती ८०० असले वेगवेगळ्या प्रकारचे प्राणी. त्यातले काही ४ पायी तर काही २ पायी. म्हणजे माणूस, बाइक्स आणि सायकलस हे द्विपद तर वेगवेगळ्या आकार प्रकाराच्या ह्या रंगेबिरंगी गाड्या हे चतुष्पद. (काही प्राणी रंगांधळे असतात, त्यामुळे त्यांच्यासाठी ही मजा नही, पण चित्र विचित्र आकार पाहून त्यांना नक्कीच मजा येत असणार) . बरं आपल्याला जशा सगळ्या गाई, सगले बैल, सगळे कुत्रे सारखेच वाटतात (निदान मला तरी, माझ्या रूममेटला चेहर्यावरून आमच्या एरिया मधले सगळे कुत्रे ओळखता येतात). तसं एकाच प्रकारच्या गाड्या ह्या सारख्या दिसत असूनही त्यांना काही प्रश्न पडत नसणार. मोठे प्राणी तर छोट्या गाड्यांना बिलकुल जूमानत नसणार. म्हणजे रस्त्यावर बसलेली म्हैस ही स्विफ्ट, सेंट्रो वगैरे असल्या छोट्या प्राण्यांना भाव पण देत नसेल तेच बस किंवा ट्रक असले मोठे प्राणी पाहुनच मनात धड़की भरत असेल. मुंबईमधे तर लोकल ट्रेन हा अजस्र आणि खतरनाक प्राणी असेल. (मुंबईचा ऍनाकोंडा)
कधी शहरातले आणि खेड्यातले प्राणी जेव्हा एकमेकाना भेटत असतील तेव्हा कसल्या गप्पा रंगत असतील ना .... जसं आपल्यासाठी खेड्यात आणि जंगलात जैवविविधता (biodiversity) असते तसे खेड्यातल्या प्राण्यांच्या दृष्टीने शहरात कितीतरी जैवविविधता असेल. टेंभेवाडी(बुद्रुक) मधल्या कुत्र्याच्या दृष्टीने मुंबई म्हणजे अमेझॉनचं जंगलच.

बास् आवारा आता.......एक्च्युँली झालय काय, आज सकाळी सकाळी पहाटे ७.१५ ला उठालो आणि ८.२८ ला ऑफिसला टच झालो त्यामुळे येवढ्यालवकर ऑफिसमधे येउन काय करावं हे कळत नव्हतं आणि दुसरं म्हणजे रोज १० वाजेपर्यंत ऑफिसला येणार्या लोकांनी रस्त्यातल्या सगळ्या गाई म्हशी उठऊन टाकलेल्या असतात त्यामुळे मला हे दृश्य रोज दिसत नाही .... आता रोजची वेळ झालीये .... कामाच्या पाट्या उचलल्या पाहिजेत......

पुणेरी बंगलोर

किस्सा १: मस्त पाऊस पडतोय. रस्त्यात एक हॉटेल दिसलं. मी आणि अनिश गरम गरम भजे आणि चहासाठी त्या हॉटेलमधे शिरलो. काउंटरवरून कूपन घेऊन किचनमधे दिलं. किचनमधल्या माणसाने फ़क्त भजे दिले.
मी: चाय नहीं है क्या?
त्या माणसाने वाकडीतिकड़ी मान हलवली
मला वाटल चहा संपलाय म्हणून मी काउंटरवर गेलो
मी: "चाय नहीं है"
काउंटरवाला आतल्या माणसाला काहीतरी बोलला: "^%&*^ (769&^&*^(^"
काउंटरवाला: "साब चाय है"
मी: "फिर वो दे क्यों नहीं रहा"
काउंटरवाला: "पहेले पकोड़े खाओ फिर चाय"
मी: "क्यों साथमे नहीं खा सकते क्या?"
काउंटरवाला: "खा सकते हो"
मी: "तो फिर दो, हमें साथमे खाना है दोनों"
मग त्या काउंटरवाल्याने आतमध्ये सोबत चहापण द्यायला सांगितला

किस्सा २: रविवारची सकाळ. मी आणि अनिश बाहेरून ब्रेकफास्ट करून घरी येत होतो. रस्त्यात एका बिल्डिंगच्या खिडकीतुन खाली एक दोरी लटकताना दिसली. म्हणून आम्ही निट पाहिलं तर एक मावशी खालच्या भाजिवाल्याकडून भाजीची शोपिंग करत होत्या. काय इनोवेटिव कल्पना होती. त्यांनी खाली दोरी सोडली आणि त्या भाजीवाल्याने एका पिशवीत भाजी ठेवून ती पिशवी दोरीला बांधली. मग त्या मावशिंनी ती पिशवी वर खेचून घेतली. (पैशांचा व्यवहार कसा झाला कोणास ठाऊक)

किस्सा ३: हिमांशु रविवारी कसलीतरी प्रिंटआऊट काढायला बाजुच्या साइबर कैफे मध्ये गेला. आणि तसाच परत आला.
मी: काय रे काय झालं?
हिमांशु: तो १०रु म्हणत होता
मी:का?
हिमांशु: आज सन्डे आहे म्हणून...:D :D :D

किस्सा ४: आमच्या कंपनी जवळच्या चौकात एक पाटी आहे. "Please do not wash your vehicles here"

वाटलं ना मी पुण्यात राहतो. हे सगळे पुण्यातले नाहीं, बंगलोर मधले प्रसंग आहेत. मला फार दिवसांपासून असं खटकतचं होतं....बंगालोरमध्ये एक सुप्त पुणे लपलयं.
अर्थात मी काही पुण्याचा नाहीये. त्यामुळे माझं पुण्याबद्दलचं ज्ञान ऐकीव माहितीवर आहे. लहानपणी पुण्याबद्दल मी जे ऐकलं होतं त्यावरून माझी पुण्याबद्दलची कल्पना म्हणजे, असे गोरे गोमटे, धोतर नेसून कपाळाला गंध लावलेले, अतिशय शुद्ध मराठी बोलणारे गोंडस लोक असतील अशी होती. पण जेव्हा पहिल्यांदा पुण्याला गेलो...स्टेशन बाहेर पाय ठेवला आणि........अरे राम....... (थोडक्यात माझ्या बाल मनावर पहिला विपरीत परिणाम पुण्यात झाला, पुढे ते इतर विपरीत परिणामांनी सुदृढ़ होत गेलं.....असो...विषयांतर होतयं)

तरी बंगलोरच्या रिक्षावाल्यांचे किस्से नाही सांगितले.....actually it deserves separate post. आत्ता एक किस्सा आठवला तेवढा सांगतो. संध्याकाळी कुठेतरी जायचं होतं. संध्याकाळ म्हणजे ७.३० वगैरे झाले असतील (रिक्षावाल्यांच्या दृष्टीने नाईट अवर्स)
जीथे जायचं होतं तिथे जायला मिटरने साधारणतः ४०रु होतात. एका रिक्षावाल्याला विचारलं येणार का? तो बोलला डबल मीटर. मी म्हटलं का रे बाबा? तर म्हणे नाईट अवर. म्हटलं मग दीडपट घे डबल का? तर वर तोंड करून म्हणतो कसा. वो तो बाकी लोग के लिए है... आपकेलीये डबल.

पुण्याचं पुणेरिपण सांगणारी गोष्ट म्हणजे तिथल्या पाट्या. बंगालोरेमध्येपण अशा असंख्य पाट्या आहेत. कन्नड़ अगदी थोडीच वाचता येत असल्याने कन्नड़ पाटयांचं रसग्रहण नाहीं करू शकलो पण इंग्रजीत देखिल पाट्या लिहिताना लोकानी काय काय मजा केल्यात. आमच्या घराच्या बाजुलाच एक पाटी आहे. वरती कोणाचतरी नाव आहे आणि खली Astrologer and Panicker. मला अजून कळलं नाहीये Panicker म्हणजे नक्की काय? लोकाना भविष्य सांगुन Panic करतात की काय? आता त्या 'Please do not wash your vehicles here' पाटीचचं घ्या. पहिली गोष्ट म्हणजे चौकात नळ लावलाच कोणी? बरं लावला तर लावला, पण नळ आहे म्हणून काय लोकं चौकात गाड्या थांबवून धुणार आहेत काय?

जर कन्नड़ न येता चालता बोलता एवढे प्रसंग अनुभवास येत असतील तर कन्नड़ निट यायला लागल्यावर काय मजा येइल. माझी अशी फार इच्छा आहे की व्यवस्थित कन्नड़ यायला लागल्यावर मल्लेश्वरम (म्हणजे पुण्याची सदाशिव पेठ) मध्ये जाउन एक आठवडा रहायचं. काय काय मजा असतील तिथे.

ऑफिसचा निषेध

फार कंटाळा येतो यार ऑफिस मधे. आजू बाजूला सगळे काम करत बसतात. गप्पा मारायला कोणीच भेटत नाही. तसं मलाही काम देतात मधून मधून, पण मी ते पूर्ण करायच्या आधीच मेंटर पूर्ण करतो. बरं मैनेजरला सांगावं तर तो पण जागेवर नसतो. ऑफिसमधे मी तोंड दाबुन बुक्क्यांचा मार खायला येतो.

आज सगळ्यांच्या आधी ऑफिसमधून निघून निषेध व्यक्त करावा असा विचार आहे....बघू.....

मी आणि कन्नड़

च्यायला बंगलोरला येऊन एक वर्ष झालं.....एक कीडा आला, एवढ्या दिवसात किती कन्नड़ शिकलो ते पहावं.......(इकडे राज ठाकरे पासून inspire होवून कोणी कन्नड़ येत नाही म्हणून *** वर लाथ मारून हकलायच्या आधी आलेल बरं)

एवढ्या दिवसांच्या अनुभवावरून सांगतो, कन्नड़ मधले माडी आणि कोडी (अर्थ: करा आणि द्या अनुक्रमे) हे दोन शब्द आले की अर्ध काम होतं. त्यातल्यात्यात कोडी महत्वाचा. नुसत्या कोडी वर अख्खा दिवस काढू शकता. दुकानात जाऊन छाती वर करून सरळ बोलायचं "टिंब टिंब कोडी"...... (टिंब टिंब तुम्हाला हव्या असलेल्या गोष्टीने replace करा.....नाहीतर कन्नड़ मधे टिंब टिंब चा काही भालतासलता अर्थ होउन टिंब टिंब वर लाथ पडायची). तुमचा कन्नड़ accent पाहून दूकानदाराला कल्पना येईलच की तुम्ही कन्नड़ नाही, तो तुमच्याशी इंग्लिश मधे चालू होइल, मग काय पुढचं सगळंच सोप्प होइल......आपण आपल्या साइड ने safe असलेलं बरं, नंतर कोणी कन्नड़ बोलत नाही म्हणुन बोट दाखवायला नको. सिटी बसमधेपण "वन टिकिट कोडी" म्हटलं की काम होतं.....किती पैसे झाले ते कंडक्टर इंग्लिश मधेच सांगतो (कन्नड़ लोकांनापण) त्यामुळे आपण (पुन्हा) वाचलो.
आता माडीचा वापर करायला (म्हणजे माडी शब्दाचा...उगाचच माडीचे 'वेगळे' अर्थ घेऊ नका) थोडी ओळख व्हायला हवी. तुम्ही उगाचच अनोळखी माणसाला हे करा ते करा सांगणे चांगले दिसत नाहीना. तुम्ही ओळखीच्या माणसांशी कोडीमाडी च्या भाषेत आरामात बोलू शकता.....(वा काय नविन शब्द सापडलाय कोडीमाडी ची भाषा)

/* एक प्रसंग:
बंगलोरला आल्यानंतर दूसऱ्या दिवशी मी बंगलोर भटकायला बाहेर पडलो (कंपनीने joining date च्या बाबतीत झोल केल्यामुळे मला १५ दिवस हुंदडायला मिळाले होते....). तर मी MG रोडला (म्हणजे डोंबीवलीचा फडके रोड) जायला निघालो. आणि समस्त दक्षिण भारतामधे करू नये अशी चूक केली. कंडक्टरला हिन्दी मधे सांगितलं "MG रोड आनेकेबाद बोल देना".....आणि त्याची system च hang झाली. त्या वेळेस मी बावळटा सारखा जागा शोधत होतो त्यामुळे मला ते तेव्हा समजलच नाही. डायरेक्ट शेवटचा स्टॉप आल्यावर कळलं आपण काय गाढवपणा केला ते.
moral of the story: फक्त कोडीमाडी ची भाषा येत असताना जटिल सौंवाद करायचे झाल्यास हिन्दी ऐवजी बेधड़क इंग्लिश वापरा (इथे इंग्लिश ही स्टाईल मारायची भाषा म्हणुन वापरत नाहीत)
*/
जाम झोप आलीये यार.....उरलेला उद्या लिहीन....GN....हैप्पी गाई गाई......उद्या भेटू..............

गुड मोर्निंग........ऑफिस मधे येऊन आत्ताच मेल चेक केले......आजपण मी आल्याने किंवा न आल्याने कोणालाही फरक पडणार नाहीये....चला आपण ब्लॉग लिहायला मोकळे.............

हां तर २-३ महीने कोडीमाडी वर काढल्यावर अजुन थोडी कन्नड़ शिकायची गरज वाटायला लागली। कारण होतं काय, आपण भाभडेपणाने दुकानदाराला सांगतो "वन क्लोस्अप कोडी" आणि तो YZ किती पैसे झाले हे न सांगता मख्खपणे आपल्याकडे पहात रहातो.......च्यायला चक्रव्यूहात सापडलेल्या अभिमन्यु सारखं वाटायला लागत. मग म्हटलं ह्यावर उपाय शोधायलाच हवा.........आणि थोड्या संशोधनानंतर उपाय सापडला. कोडीमाडीचा चक्रव्यूह फोडतं ते 'येष्टू' ... (येष्टू म्हणजे किती)....बास्......आता येष्टू सापडल्यावर कशाला घाबरत नाय आपण.........दुकानदाराने मख्खपणे पाहिल्यावर डायरेक्ट येष्टू फेकतो आपण त्याच्या तोंडावर.

/* अजुन एक प्रसंग:
मी: वन पेप्सी कोडी
दुकानदार: ......... (पेप्सीची बॉटल आणून तसाच उभा रहाणार)
मी: येष्टू?
दूकानदार: इप्पतमूरू
moral of the story: अजून थोडी कन्नड़ शिकावी लागणार
*/

संध्याकाळी गंगाराम मध्ये जाऊन ३० रु चं 'learn kannada' पुस्तक विकत घेतलं. मला कळेना ३-४ शब्दात सगळं मैनेज होतं तर कन्नड़ भाषेत एवढ्या साऱ्या शब्दांची गरजच काय? मरो आपल्याला काय....मी आपलं कामच तेवढं बघायला लागलो. कन्नड़मध्ये १ ते १० आणि पुढचे अंक कसे बोलतात......१ ते १० अनुक्रमे असे:
वंदु, येरडू, मूरू, नालकू, ऐदू, आरू, एळू, एंटू, ओंबत्तु, हत्तु ......आणि त्यांच्या १० च्या पटीसाठी 'वत्तू' लावायचं शेवटी. म्हणजे साठ साठी आरवत्तू, तीस साठी मूवत्तू इ. इ. ..... exception ..... वीस साठी इप्पत्तू , आणि अंक बोलायची पद्धत तर जामच सोप्पी.......म्हणजे ४५ साठी चाळीस पाच, ७३ साठी सत्तर तीन. उदा. ४५ म्हणजे नालवत्तऐदू ....... आईशप्पथ, कसलं भारी आहे यार.........पान उलटलं......अजून एक exception...... १ ने चालू होणारे अंक 'हन्' वापरून बोलायचे.....म्हणजे १५ साठी हनैदू.....(हन् + ऐदू .......संधि की विग्रह काय म्हणतात त्यातला प्रकार). मग पुढे मी माझी ज्ञानपिपासू वृत्ति जरा दाबली......तीन अंकी संख्यांच्या फंदात नाही पडलो.......एका दिवशी दोन पेक्षा जास्त exceptions नाही पचणार.....चला आता आपल्याला अलमोस्ट बरीचशी कन्नड़ बोलता यायला लागलीये.
देवाने फारच पंचाईत केलीये.....स्वतःची पाठ थोपटायला हात नीट पाठी पर्यंत पोहोचतच नाही......काश मेरे हाथ कानून के होते.......फारच वाईट पीजे होता का?..........असो........

/* असाच एक प्रसंग:
काही कामासाठी बंगलोर जवळच्या होसाहल्ली नावाच्या एका खेडेगावात जायचं होतं. बंगलोरहून दोड्डबळ्ळापूर ला गेलो. तिथल्या बस स्टैंडवरून होसाहल्लीची बस पकडायची होती. मी एकटाच होतो. प्रसंग मोठा बाका होता. पण मला माझ्या कन्नड़ वर पूर्ण भरोसा होता. बस स्टैंड वरच्या बसेसच्या पाट्यांवर लिहिलेल्या जिलेब्या decode करण्यात काही अर्थच नव्हता त्यामुळे मला सगळ्याच बस होसाहल्लीला जाणाऱ्या वाटत होत्या. मग प्रत्येक बस समोर जाऊन प्रश्नार्थक मुद्रेने "होसाहल्लीईईई.....?" विचारायला लागलो.....लोकांच्या फिरणारया माना काळजीपूर्वक observe केल्यानंतर होसाहल्लीची बस मिळाली. बस मधे बसलो. कंडक्टर आला. माझ्या सफाईदार कन्नड़ मधे खणखणीत आवाजात म्हणालो "वंदू होसाहल्ली कोडी" .... मग येष्टू वापरून पुढचा पैषांचा व्यवहार केला.
बस रात्री ९ ची होती. १५-२० मिनिटं बस हायवे वरून धावून एका कच्च्या रस्त्याला लागली. सगळीकड़े मिट्ट काळोख... मिट्ट म्हणजे एकदमच मिट्ट...मी तर बर्याच वर्षांनी एवढा मिट्ट काळोख पहिला होता. च्यायला म्हटलं होसाहल्ली आलं तरी कळायचं कसं? बसमधे सगळी ग्रामीण जनता. त्यांना कोणालाच कन्नड़ शिवाय कोणतीच भाषा येत नव्हती. तशी मला कन्नड़ येतेच पण म्हटलं खेड्यातली आणि शहरातली कन्नड़ वेगळी निघाली तर? मग दर ५ मिनीटांनी कंडक्टर जवळ जाऊन विचारात पडल्यासारखा चेहरा करून "अम्म्म्म्म.......होसहल्लीईई?" करत करत होसाहल्लीला उतरलो. तिथेही कुट्ट काळोख (मगासचा मिट्ट काळोख आता कुट्ट झाला होता). काहीच उमजेना. शेवटी दोन स्थानीक लोक दिसले. त्यांना प्रश्नार्थक accent मध्ये त्या जागेविषयी विचारलं ......ते म्हणाले "इल्ली मुंदे...सर"..... त्यांनी हाताने दाखवलेल्या दिशेने मी टॉर्चच्या प्रकाशात चालत गेलो.....आणि शेवटी (एकदाचा) पोहोचलो.
moral of the story: आता बर्यापैकी कन्नड़ बोलता यायला लागली तर मला......
*/

हो फ़क्त एकच राहिलय.....कन्नड़मधे मुलीला प्रपोज कसं करतात ते पहायचय......प्रसंग काय सांगून येतो? आपण आपलं तयार असलेलं बरं.

पहिली खरडपट्टी

असच उगाचच मनात आलं की काहीतरी मनातले ramdom विचार उतरवावेत म्हणून उगाचच हा खटाटोप (खरोखर खाटाटोपच आहे......काही एक गरज नाहीये otherwise असलं काही करायची)....

माझ्या रूममेटला हा विचार सांगितल्यावर तो बोलला "ब्लॉग लिहिणं ठीक आहे पण लोक उगाचच इतरांना लिंक पाठवून वाचायला लावतात" (नाही, तो पुण्याचा नाहीये) .....असो तरी मी लिहिणार....


अरे हो एक राहीलच....थोडं आभारप्रदर्शन.....
i have really inspired after reading blogs by Anup Barve (http://www [dot] blogger [dot] com/profile/16684629568456602844).....खरचं खुपच छान ब्लॉग लिहिलेत......
(मी थोडा serious झालो की उगाचच इंग्लिशमधे चालू होतो......काही लोक दारु पिल्यावर चालू होतात तसे)